Το Μαγιάτικο, γνωστό και ως Μινέρι ή Μανάλι (κυρίως για τα πολύ μεγάλα άτομα), είναι αναμφισβήτητα ο κυρίαρχος θηρευτής των βραχωδών βυθών της Μεσογείου και ανήκει στην οικογένεια των Καραγκιδών (Carangidae). Το όνομά του δεν είναι τυχαίο καθώς προέρχεται από τον μήνα Μάιο, την εποχή που τα μεγάλα ενήλικα ψάρια πλησιάζουν μαζικά τις ακτές για να αναπαραχθούν. Το σώμα του είναι στιβαρό και υδροδυναμικό με σχήμα τορπίλης, σχεδιασμένο για μεγάλες ταχύτητες και δύναμη. Το χρώμα του στη ράχη είναι ασημί με μπλε ή μωβ ανταύγειες, ενώ στα πλευρά έχει συχνά μια χαρακτηριστική χρυσαφί ή κεχριμπαρένια απόχρωση (Greater Amberjack) και η κοιλιά του είναι λευκή.

Το πιο αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό του είναι η λοξή σκούρα λωρίδα που μοιάζει με μάσκα, η οποία ξεκινά από το ρύγχος περνάει μέσα από το μάτι και σβήνει προς το ραχιαίο πτερύγιο. Αυτή η μάσκα είναι πιο έντονη όταν το ψάρι κυνηγάει ή είναι στρεσαρισμένο. Τα νεαρά άτομα που ονομάζονται Αμπαριά ή Ρίκια έχουν εντελώς διαφορετική εμφάνιση με έντονο κίτρινο χρώμα και κάθετες σκούρες ραβδώσεις που τα βοηθούν να κρύβονται.

Συχνά συγχέεται με τη Λίτσα (Lichia amia) αλλά ξεχωρίζει εύκολα καθώς το Μαγιάτικο έχει πιο στρογγυλό σώμα και η πλευρική του γραμμή είναι ομαλή, σε αντίθεση με τη Λίτσα που είναι πλακέ και έχει πλευρική γραμμή σε σχήμα ζιγκ-ζαγκ.

Είναι είδος βενθοπελαγικό που ζει κοντά στον βυθό αλλά κινείται και στα μεσόνερα. Οι ενήλικες προτιμούν τα βαθιά νερά από 20 έως 70 μέτρα, αν και έχουν καταγραφεί σε βάθη που ξεπερνούν τα 300 μέτρα. Αγαπούν τους βραχώδεις βυθούς με έντονο ανάγλυφο, τις αποχές (γκρεμίσματα), τις ξέρες και τα ναυάγια όπου βρίσκουν άφθονη τροφή. Τα νεαρά άτομα έχουν πελαγική συμπεριφορά και συχνά ακολουθούν επιπλέουσες αντικείμενα ή ακόμα και μέδουσες για προστασία.

Είναι το μεγαλύτερο ψάρι της οικογένειάς του στη Μεσόγειο. Το συνηθισμένο μήκος αλίευσης κυμαίνεται από 60 έως 100 εκατοστά με βάρος 10 έως 20 κιλά. Ωστόσο είναι ψάρι που μπορεί να φτάσει σε γιγαντιαία μεγέθη με μέγιστο μήκος τα 2 μέτρα και βάρος που αγγίζει τα 80 κιλά.

Είναι ένας κορυφαίος και αδηφάγος θηρευτής. Τρέφεται κυρίως με κοπαδιαία ψάρια όπως γόπες, κολιούς, σαφρίδια και μπαλαδάκια. Έχει όμως ιδιαίτερη προτίμηση στα κεφαλόποδα και συγκεκριμένα στα καλαμάρια και τις σουπιές τα οποία κυνηγά με μανία. Κυνηγάει τόσο μοναχικά όσο και σε μικρές ομάδες χρησιμοποιώντας την ταχύτητά του για να αιφνιδιάσει τη λεία του.

Σημαντικά Ευρήματα Ερευνών

Η IUCN κατατάσσει το Μαγιάτικο στα είδη Ελαχίστης Ανησυχίας (Least Concern) σε παγκόσμιο επίπεδο. Επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι μεγαλώνει με ταχύτατους ρυθμούς φτάνοντας το 1 κιλό στον πρώτο χρόνο ζωής και τα 5-6 κιλά στον τρίτο χρόνο. Επίσης έχει διαπιστωθεί ότι πραγματοποιεί εποχιακές μεταναστεύσεις μετακινούμενο σε βαθύτερα νερά τον χειμώνα για να αποφύγει το κρύο και επιστρέφοντας στα ρηχά την άνοιξη.