Η Μαρίδα είναι ένα από τα πιο άφθονα και αναγνωρίσιμα μικρόψαρα των ελληνικών θαλασσών και ανήκει στην οικογένεια των Κεντρακανθιδών (Centracanthidae). Το σώμα της είναι μακρόστενο και ατρακτοειδές με ασημί χρώμα που ρέπει προς το γκρι στη ράχη και το λευκό στην κοιλιά. Το πιο χαρακτηριστικό της γνώρισμα που την κάνει να ξεχωρίζει εύκολα είναι μια έντονη τετράγωνη ή ορθογώνια μαύρη κηλίδα που βρίσκεται στο πλάι του σώματος, ακριβώς κάτω από την αρχή της πλευρικής γραμμής και πάνω από το θωρακικό πτερύγιο. Αυτή η κηλίδα είναι γνωστή στους ψαράδες ως μάνα.

Είναι ένα βενθοπελαγικό είδος που σχηματίζει τεράστια και πυκνά κοπάδια. Ζει κυρίως πάνω από λιβάδια Ποσειδωνίας (Posidonia oceanica) και λασπώδεις βυθούς, σε βάθη που κυμαίνονται συνήθως από τα 15 έως τα 170 μέτρα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας τα κοπάδια κινούνται δραστήρια κοντά στον βυθό ή στα μεσόνερα αναζητώντας τροφή, ενώ τη νύχτα διασκορπίζονται και παραμένουν αδρανή κοντά στον πυθμένα για να ξεκουραστούν.

Είναι μικρό ψάρι. Το συνηθισμένο μήκος αλίευσης κυμαίνεται από 8 έως 15 εκατοστά. Τα αρσενικά άτομα είναι πάντα μεγαλύτερα από τα θηλυκά και μπορούν να φτάσουν σε μέγιστο μήκος τα 20 εκατοστά.

Η Μαρίδα είναι πλαγκτονοφάγο ψάρι. Τρέφεται κυρίως με ζωοπλαγκτόν όπως μικροσκοπικά κωπήποδα (copepods) και κλαδοκεραιωτά (cladocerans), τα οποία συλλέγει από τη στήλη του νερού. Συμπληρώνει τη δίαιτά της με μικρά βενθικά καρκινοειδή και σκουλήκια.

Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αλιεύματα στη Μεσόγειο όσον αφορά την ποσότητα. Αλιεύεται μαζικά με τράτες βυθού, γρι-γρι και δίχτυα (μαριδόδιχτα). Αν και η τιμή της είναι χαμηλή λόγω της αφθονίας και του μεγέθους της, η Μαρίδα έχει μεγάλη θρεπτική αξία και είναι εξαιρετικά δημοφιλής στην ελληνική κουζίνα, κυρίως τηγανητή.

Σημαντικά Ευρήματα Ερευνών

Η IUCN κατατάσσει τη Μαρίδα στα είδη Ελαχίστης Ανησυχίας (Least Concern). Οι επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι παίζει καθοριστικό οικολογικό ρόλο ως κρίκος μεταφοράς ενέργειας από το πλαγκτόν προς τους μεγαλύτερους θηρευτές, όπως ο Μπακαλιάρος και το Χριστόψαρο. Επίσης, έρευνες έδειξαν ότι η αλλαγή φύλου είναι μια διαδικασία που απαιτεί μεγάλη ενεργειακή δαπάνη και κατά τη διάρκειά της τα ψάρια είναι πιο ευάλωτα.