Το Ξιφιούδι, γνωστό και ως Μπεκατσόψαρο, είναι ένα μικρό και παράξενο ψάρι που αφθονεί στα βαθιά νερά της Μεσογείου. Το σώμα του είναι πλευρικά συμπιεσμένο και σχετικά ψηλό, με χρώμα που ποικίλλει από έντονο ροζ ή κοκκινωπό στη ράχη έως ασημί στην κοιλιά. Το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι το ασυνήθιστα μακρύ και σωληνοειδές ρύγχος του, που μοιάζει με πιπέτα ή ράμφος μπεκάτσας, στην άκρη του οποίου βρίσκεται ένα μικροσκοπικό στόμα.

Εκτός από το ρύγχος, ξεχωρίζει για το δεύτερο αγκάθι του ραχιαίου πτερύγιου του, το οποίο είναι πολύ ανεπτυγμένο, χοντρό και οδοντωτό στο πίσω μέρος του. Έχει επίσης μια ιδιαίτερη συμπεριφορά κολύμβησης, καθώς συχνά κινείται σε κατακόρυφη ή διαγώνια στάση με το κεφάλι στραμμένο προς τον βυθό, σκανάροντας για τροφή.

Είναι ένα βενθοπελαγικό είδος που σχηματίζει τεράστια και πυκνά κοπάδια. Ζει κυρίως στην άκρη της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας και στο πρανές, πάνω από λασπώδεις ή αμμώδεις βυθούς. Το βάθος που το συναντάμε κυμαίνεται συνήθως από τα 50 έως τα 350 μέτρα, αν και έχει καταγραφεί μέχρι και τα 600 μέτρα. Τα νεαρά άτομα έχουν πιο πελαγική συμπεριφορά και ζουν πιο κοντά στην επιφάνεια, ενώ οι ενήλικες προτιμούν τον βυθό.

Είναι μικρόσωμο ψάρι. Το συνηθισμένο μήκος του κυμαίνεται από 10 έως 15 εκατοστά. Το μέγιστο μήκος που μπορεί να φτάσει είναι τα 20 εκατοστά.

Είναι ένας εξειδικευμένος θηρευτής μικροοργανισμών. Χρησιμοποιεί το μακρύ ρύγχος του σαν ηλεκτρική σκούπα για να ρουφήξει τη λεία του. Τρέφεται κυρίως με μικροσκοπικά βενθικά ασπόνδυλα, όπως σκουλήκια (πολύχαιτους) και μικρά καρκινοειδή (όπως γαρίδες και κωπήποδα), που βρίσκει στον βυθό ή κολυμπούν λίγο πάνω από αυτόν.

Δεν έχει καμία εμπορική αξία και δεν καταναλώνεται από τον άνθρωπο, κυρίως λόγω του μικρού μεγέθους, των πολλών οστών και της σκληρής υφής του. Ωστόσο, αλιεύεται σε τεράστιες ποσότητες ως ανεπιθύμητο παράπλευρο αλίευμα (bycatch) από τις μηχανότρατες βυθού. Συνήθως απορρίπτεται νεκρό στη θάλασσα, αποτελώντας τροφή για θαλασσοπούλια και άλλα ψάρια.

Σημαντικά Ευρήματα Ερευνών