Ο Λούτσος ή Σφύραινα είναι ένας από τους πιο ικανούς και ταχείς θηρευτές των θαλασσών μας. Το σώμα του είναι μακρόστενο και κυλινδρικό σαν τορπίλη, σχεδιασμένο για αστραπιαίες επιταχύνσεις. Το πιο χαρακτηριστικό και τρομακτικό γνώρισμά του είναι το μακρύ ρύγχος του, το οποίο είναι οπλισμένο με μια σειρά από κοφτερά και άνισα δόντια που μοιάζουν με στιλέτα. Η κάτω σιαγόνα προεξέχει χαρακτηριστικά από την πάνω, δίνοντάς του μια διαρκώς απειλητική όψη.

Στη Μεσόγειο συναντάμε κυρίως δύο είδη που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους αλλά έχουν διαφορές. Ο Μεσογειακός Λούτσος (Sphyraena sphyraena) έχει συνήθως ομοιόμορφο ασημί-γκρι χρώμα χωρίς έντονα σημάδια. Ο Κιτρινόλουτσος (Sphyraena viridensis), που έχει εξαπλωθεί τα τελευταία χρόνια, ξεχωρίζει από τις έντονες σκούρες κάθετες ραβδώσεις στο σώμα του και το κιτρινωπό στόμα. Συχνά γίνεται σύγχυση του ονόματος «Σφύραινα» με τη «Σφύρνα» (Ζύγαινα), αλλά πρόκειται για εντελώς διαφορετικά ζώα, καθώς η Ζύγαινα είναι καρχαρίας.

Είναι ένα παράκτιο πελαγικό είδος που ζει σε ρηχά νερά, συνήθως από την επιφάνεια μέχρι τα 100 μέτρα βάθος. Του αρέσει να περιπολεί κοντά σε βραχώδεις ακτές, κάβους, υφάλους και ναυάγια, αλλά και στις εισόδους λιμανιών όπου συγκεντρώνονται μικρόψαρα. Τα ενήλικα άτομα του είδους S. viridensis συνηθίζουν να σχηματίζουν μεγάλα και πυκνά κοπάδια, ενώ ο S. sphyraena είναι συχνά πιο μοναχικός ως ενήλικας.

Ο Λούτσος είναι ένα αρκετά μεγάλο ψάρι. Το συνηθισμένο μήκος του κυμαίνεται από 40 έως 80 εκατοστά. Ωστόσο, μπορεί να φτάσει σε μέγιστο μήκος το 1.6 μέτρο (για τον Μεσογειακό Λούτσο) και βάρος που ξεπερνά τα 6-8 κιλά.

Είναι ένας αδίστακτος και λαίμαργος ιχθυοφάγος. Κυνηγάει στήνοντας ενέδρες ή περιπολώντας, και βασίζεται στην όρασή του και την εκρηκτική του ταχύτητα για να αιφνιδιάσει τη λεία του. Τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με άλλα ψάρια, όπως γόπες, σαρδέλες, κεφάλους, ζαργάνες και αθερίνες, αλλά και με καλαμάρια. Έχει την ικανότητα να κόβει το θήραμά του στη μέση με μία δαγκωματιά.

Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή θηράματα για τους ερασιτέχνες ψαράδες λόγω της μεγάλης μάχης που δίνει. Αλιεύεται κυρίως με την τεχνική του spinning από την ακτή και τη συρτή αφρού από σκάφος, καθώς επιτίθεται με μανία σε τεχνητά δολώματα που μοιάζουν με μικρά ψάρια. Το κρέας του είναι λευκό, σφιχτό και πολύ νόστιμο. Σε αντίθεση με τα Μπαρακούντα των τροπικών που μπορεί να προκαλέσουν δηλητηρίαση (Ciguatera), ο Λούτσος της Μεσογείου είναι ασφαλής για κατανάλωση.

Σημαντικά Ευρήματα Ερευνών